گاهی وقت ها

مقدمه شعر

some-times — Sun, 25 Oct 2009 15:29:18 GMT

باید خط ها را مرتب کرد و نوشت. نوع خط را انتخاب کن ولی کلمه هایت را نه. بگذار چیزی که بین صدای آهنگ به دست هایت می رسد نوشته شود. حالا اینتر بزن و برو پایین
به عکس عروسیت نگاه نکن. به ساعت نگاه نکن. به گل های تولدت فکر نکن. به شیرینی روی میز نگاه نکن. به لبخند مجید فکر نکن. به تحقیق دانشگاه فکر نکن. به کتابهای نخوانده ات نگاه نکن. حالا نقطه بگذار و از اول خط بنویس.
بنویس: "در تب حرف آب بصیرت بنوشیم."

رای قابل لمس

some-times — Tue, 15 Sep 2009 13:44:18 GMT

روز انتخابات دختری کنار من داشت روی برگه ی رای، با قدرت اسم میر حسین را روی کاغذ می نوشت. نوشته هایش کاملا برجسته شده بودند.(مچبند سبزش هنوز به دستش بود.)
خانمی سن و سال دار بین ما دو تا ایستاد. به دختر گفت: "عزیزم می شود رای من را هم بنویسی؟ من..." دختر با لبخند سر تکان داد و کاغذ رای را از او گرفت. خانم سن و سال دار گفت: " بنویس؛ محمود احمدی نژاد." دختر نگاهی به او کرد و با حرص به کاغذ. روی کاغذ با عصبانیت نوشت: محمود احمدی نژاد.
نوشته هایش کاملا برجسته شده بودند.

پرچم‌دار حسين (ع)

some-times — Mon, 05 Jan 2009 11:04:18 GMT

پدر عباس (ع)، در كودكي او را روي پاهايش نشاند و به او فرمـود :

بــــــگو : « يک »

گفت: « يک »

پدر گفت: « بگو دو »

حضرت ابـا الفضـــل ( س ) امتناع کردند و فرمودند :

« شرم مي کنم به زباني که يک گفته ام دو بگويم. ( و از دايره ي يکتايي خدا خارج گردم .) »

وسايل غارت شده از شهداي کربلا را برای يزيد بردند. در ميان غنايم پرچم بزرگي بود. همه پرچم سوراخ و سوخته و پاره بود. یزید با دقت بیشتری به پرچم نگاه کرد... دستگيره ي آن سالم بود. يزيد با تعجب پرسيد: اين پرچم را چه کسي حمل مي کرد؟ گفتند : " عباس بن علي "

يزيد گفت: به اين پرچم نگاه کنید. هيچ جاي آن سالم نمانده، جز دستگيره ي آن که پرچمدار آن را حمل مي‌کرده است . بعد رو به پرچم گفت: اي عباس! با اين جوانمردي لعن وناسزا را از خود دور کردي. اين معني وفاي برادر نسبت به برادرش است.

سگ و موش نه چندان کوچک

some-times — Sat, 29 Nov 2008 10:34:18 GMT

دخترهای دبستانی سر کلاس مدرسه مثلا درس گوش می دادند.
یک سگ کوچولو از پارک بیرون می آید و می خواهد از خیابان عبور کند.
آژیر به صدا در می آید و وضعیت قرمز را اعلام می کند.
دخترهای دبستانی جیغ می کشند و به سمت پناهگاه می دوند.
سگ کوچولو به وسط های خیابان رسیده است.
دخترها صدای سوت موشک را می شنوند. صدا نزدیک و نزدیک تر می شود.دخترها گوش هایشان را گرفتند.
صدای ترکیدن موشک نمی آید. (نمی دانم چه کسی خبر می دهد. به هر حال موشک به سگ خورده بود... سگ توی زمین فرو رفته بود... موشک خنثی شده بود.)

گل‌هاي سبز

some-times — Thu, 20 Nov 2008 08:35:18 GMT

ماشين ما پشت چراغ قرمز ترمز كرده. رديف جلوي ما، يك پيكان درب و داغان ايستاده و پسركي آويزان است كه تو را به خدا گل بخر. راننده پيكان گل‌ها را از دست پسر مي‌گيرد. چراغ سبز مي‌شود. چراغ‌هاي ترمز پيكان خاموش مي‌شوند. گاز مي‌دهد و تمام دودش را حواله صورت پسر مي‌كند. پسر با تمام قدرت دنبال ماشين مي‌دود.

عشق زرد

some-times — Thu, 02 Oct 2008 09:52:18 GMT

این یک گزارش است:
توی آن هرج و مرج رنگ زرد، هر کس عکس العملی نشان داد. یک نفر در اولین فرصت یک رنگ زرد روی سرش انداخت و به خیابان آمد. یک نفر به زنش اجازه نداد که این رنگ را بپوشد. یک نفر برای زنش به عنوان هدیه خرید. یک نفر رنگ دیگری سرش کرد؛ رویش نمی شد که مثل دیگران باشد؛ مثل گروه سرود...
توی یک پارک، همه دور هم جمع شده بودند و بادبادک هوا می کردند. خیلی از بادبادک ها زرد بودند. توی آن شلوغی و آن ترافیک بادبادک ها در آسمان، دختر عقب مانده ای، روی ویلچر، کنار پدرش نشسته بود و بستنی می خورد. بستنی را هم نمی توانست درست دستش بگیرد. اما روسری زردش را خوب بسته بود و کیف زردش دست پدرش بود. پدرش با لبخند او را نگاه می کرد و بادبادک ها را نشانش می داد.

برقص روزگار

some-times — Mon, 12 May 2008 19:15:18 GMT

دخترک تمام دوران کودکی اش را رقصید. می گفت: خیلی دوست دارم که لباس عروس بپوشم و بهم بگویند تولدت مبارک.
هر بار در اتاق تنها می شد ضبط را روشن می کرد و شروع به رقصیدن می کرد.
دختر بزرگ شد. عاشق شد. ازدواج کرد.
پسر گفت که پول عروسی گرفتن ندارم...
حالا سال هاست که در خانه نقلی شان برای شوهرش می رقصد.

لطفا کمی ملایم تر

some-times — Sat, 12 Apr 2008 18:43:18 GMT

توی یکی از ایستگاه های اتوبوس مرد میانسالی با ظاهری فقیرانه بلیط را در دستش مچاله کرده و از پله های اتوبوس بالا می آید. مرد میانسال کیسه ای برنج همراه دارد. زیاد نیست. کم است.
بلیط او را دست به دست به راننده می رسانند و برایش جا باز می کنند که روی صندلی بنشیند. او از همه تشکر می کند و نمی نشیند.
می توانم ظاهر او را بیشتر توصیف کنم: کت و شلوار رنگ و رو رفته ای پوشیده است. خیلی اندازه اش نیست ولی حسابی تمیز و اتو کشیده است.کفشهایش هم با تمام کهنگی تمیز هستند.
چند ایستگاه بعد که مرد پیاده می شود... کنار پیاده رو... کیسه ی کوچک و نازک برنج به بوته ها و درختچه ها گیر می کند و سوراخ می شود و محتویاتش روی زمین می ریزد. اتوبوس صدایش می کند و مرد وقتی متوجه صدا و اشاره مردم می شود که بیشتر برنج روی زمین و کنار جوی آب ریخته بود. او با آرامش به برنج ها نگاه می کند و می رود.

همین حالا

some-times — Sat, 26 Jan 2008 11:34:18 GMT

یک نفر می‌گوید کسی که می‌خواهد شعر بگوید باید دهانش پر از خون باشد.
یک نفر فکر می‌کند من باید شعر بگویم . می‌گویم من شعر می‌خوانم و داستان می‌نویسم:
همین حالا موبایلم را خاموش کرده‌ام. نمی‌خواهم صدایت را بشنوم. سیم تلفن را کشیده‌ام تا یک وقت به تو زنگ نزنم.
ساعت ۱۲ نیمه شب است. این‌جا همه خوابند. جلوی پنجره ایستاده‌ام . روحم را به در و دیوار می‌کوبم و جسمم جلوی پنچره...
می‌دانم که منتظرم هستی ولی به تو زنگ نمی‌زنم؛ تا بتوانم داستانم را تمام کنم./

همراه اول و آخر

some-times — Sun, 23 Dec 2007 07:14:18 GMT

چهار سالم بود كه خواهرم ازدواج كرد. عيد اول، مادرم چادری سفيد برايش خريد. چادری توری با گل‌های سفيد. چادر كه دوخته شد مادرم گفت: كمی پارچه اضافه آمد. اضافه پارچه را مادرم دوخت و نتيجه‌اش شد لباسی با آستين‌های پفی و يقه‌ی حلزونی برای عروسك من كه پوشيد و كنار من نشست و با لبخند هميشگی‌اش رو به دوربين لبخند زد.
مادرم چادر سفيد عروسي‌ام را روی سرم انداخته و اندازه می‌زند. می‌گويد: چرخ بزن. می‌چرخم. صدای قيچی و چرخ خياطی‌اش با بوی گل‌های مريم مجید، روی ميزم و صدای برگ‌های روی زمين، خانه را پر می‌كنند. چادر را كه می‌دوزد مي‌گويد: كمی پارچه اضافه آمد... خواهرم صدايم می‌كند: "مريم"؛ بر‌می‌گردم و خانه پر از برف شادی می‌شود.