پدر عباس (ع)، در كودكي  او  را روي پاهايش نشاند و به او  فرمـود :

بــــــگو :  « يک »

گفت:  « يک »

پدر گفت: « بگو  دو » 

حضرت ابـا الفضـــل ( س ) امتناع  کردند و فرمودند :

« شرم  مي کنم به زباني که يک گفته ام دو بگويم. ( و از دايره ي يکتايي خدا خارج گردم .) »

---

وسايل غارت شده از شهداي کربلا را برای يزيد بردند. در ميان غنايم پرچم بزرگي بود. همه پرچم سوراخ و سوخته و پاره بود. یزید با دقت بیشتری به پرچم نگاه کرد... دستگيره ي آن سالم بود. يزيد با تعجب پرسيد: اين پرچم را چه کسي حمل مي کرد؟ گفتند : " عباس بن علي "

يزيد گفت: به اين پرچم نگاه کنید. هيچ جاي آن سالم نمانده، جز دستگيره ي آن که پرچمدار آن را حمل مي‌کرده است . بعد رو به پرچم گفت:  اي عباس! با اين جوانمردي لعن وناسزا را از خود دور کردي. اين معني وفاي برادر نسبت به برادرش است.