برقص روزگار

لطفا کمی ملایم تر

همین حالا

همراه

چهار سالم بود كه خواهرم ازدواج كرد. عيد اول، مادرم چادری سفيد برايش خريد. چادری توری با گل‌های سفيد. چادر كه دوخته شد مادرم گفت: كمی پارچه اضافه آمد. اضافه پارچه را مادرم دوخت و نتيجه‌اش شد لباسی با آستين‌های پفی و يقه‌ی حلزونی برای عروسك من كه پوشيد و كنار من نشست و با لبخند هميشگی‌اش رو به دوربين لبخند زد.
مادرم چادر سفيد عروسي‌ام را روی سرم انداخته و اندازه می‌زند. می‌گويد: چرخ بزن. می‌چرخم. صدای قيچی و چرخ خياطی‌اش با بوی گل‌های مريم مجید، روی ميزم و صدای برگ‌های روی زمين، خانه را پر می‌كنند. چادر را كه می‌دوزد مي‌گويد: كمی پارچه اضافه آمد... خواهرم صدايم می‌كند: "مريم"؛ بر‌می‌گردم و خانه پر از برف شادی می‌شود.                                                        

ایستگاه نه چندان صورتی

يكي مانده به اخرين ايستگاه مادر پياده مي‌شود. آخرين ايستگاه من پياده مي‌شوم و چند لحظه بعد راننده اتوبوس با يك حجم صورتي پياده مي‌شود.

یادمان می ماند؟

همين چند روز پيش بود كه با او صحبت می‌كرديم. البته خيلی اهل حرف زدن نبود. صفحه‌ای هم كه می‌خواستيم با دلتنگی‌هايش برايمان پر كند، با شعر‌هايش برايمان پر كرد و خودش را خالی نكرد.

از عكاسی هم خوشش نمی‌آمد. شايد شاعری بود كه در برخورد اول كمی سخت به نظر می‌رسيد ولی آخر می‌فهميديم كه قلبی از طلا دارد. شايد خيلی‌ها نفهميدند كه پشت آن چهره‌ی سخت چنين قلبی نهفته‌ بود.

حالا كه رفته است، يادمان می‌آيد كه می‌خواستيم چه كار‌هايی برای او انجام دهيم و نداديم و او با كارهای انجام‌داده‌ی خودش، ما را تنها گذاشت. يادمان آمد كه می‌خواستيم «دستور زبان عشق» او را ياد بگيريم و آنقدر اين دست آن دست كرديم كه خودش با دستور زبان عشقش از دستمان رفت.

دستور زبان عشق

دست عشق از دامن دل دور باد!

می‌توان آيا به دل دستور داد؟

می‌توان آيا به دريا حكم كرد

كه دلت را يادی از ساحل مباد؟

موج را آيا توان فرمود: ايست!

باد را فرمود: بايد ايستاد؟

آن كه دستور زبان عشق را

بی‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می‌دانست تيغ تيز را

در كف مستی نمی‌بايست داد

40 دوستت دارم

  سرش را روي بازويم گذاشته و كنارم دراز كشيده. مي‌پرسد: "تو من را دوست داري؟" سعي مي‌كنم مثل قبل لبخند بزنم: "آره عزيزم.خيلي." مي‌پرسد چقدر؟ ‌جواب مي‌دهم به اندازه‌ي تمام ستاره‌هاي دنيا.

  صورتش را به طرفم خم مي‌كند و مي‌گويد :" من تو را خيلي دوست دارم." لبخند مي‌زنم. مي‌گويد" به اندازه‌ي تمام ستاره‌هاي دنيا. تو‌ هم؟" داشتم كلافه مي‌شدم. سعي كردم خودم را كنترل كنم. با اين حال تشر زدم : " تو اين يك ساعت ۴۰ بار پرسيدي. من خسته‌ام. مي‌خواهم بخوابم."

   پسر كوچولويم چهار دست و پا به سمت پدرش مي‌رود.

رویای کبود

 مرد جوان که به خواستگاری او آمد از دیدن دختر رویاهایش ذوق زده شد و لبخندی زد.دختر پیش خودش گفت:"حل شد".

سال هاست که از آن لبخند می گذرد.هنوز هم عاشق خنده های شوهرش است.حالا چه قبل از کتک خوردنش باشد، چه بعد.

روسری آبی

دخترک جلوی دریا ایستاده است.دستهایش را باز میکند و به طرفش می دود.دمپایی هایش کنده میشوند و شن ها به پاهایش می چسبند.پدرش داد می زند: پس روسری ات کو؟ دخترک توی دریا تندتند قدم بر می دارد و شیرجه می زند زیر آب.پدرش با یک روسری توی آب می دود.دخترک رو به او ادای گیتار زدن در می آورد.او میرسد و دخترش را محکم می گیرد و باخنده روسری را سرش می کند.

کمی آن طرف تر دختر دیگری با چمدان از کنار دریا می گذرد و دونفر را در آب کنار هم می بیند.بعد فکر میکند:« ما هم مثل اینها خوشبخت خواهیم شد.تفاوت سنی که مهم نیست.»

لوک خوش شانس

بارها از من معذرت خواستی. بارها زنگ زدی و از دلم در آوردی. بارها توجیه هایی عجیب و غریب آوردی که هر دویمان خنده مان می گرفت.اما شانس آوردی که رفتی، عزیزم؛ وگرنه بعد از ازدواج من می دانستم با تو ...

sms

وقتی خاطره‌هایت زیاد می‌شود، دیوار اتاقت پر از عکس می‌شود؛ اما همیشه دلت برای كسي تنگ می‌شود که نمی‌توانی عکسش را به دیوار بزنی ... 

متقلب ها

من و تو داستان می نویسیم.خبر داری چه طور؟:من از تو مینویسم.احساسم را اینقدر اینقدر می کنم و هر تکه اش را در یک داستان وصله می کنم...(البته دوره وصله کردن گذشته.بهتر است بگویم میکس می کنم یا مونتاژ.)به همین خاطر بعد از خواندن آن ها می گویند: "آن تکه اول داستان خوب بود" یا "آخرش خوب تمام شد." و چیز های دیگر.

یک تکه شعر

گیر داده بود که می خواهم داستان بنویسم.تمام سعی خودش را کرد.من را هم دیوانه.نشد.

یک روز خوشحال بهم گفت:"یک تکه شعر گفته ام"سرم را کج کردم و گفتم:"شعر تکه ای نیست".ابروهایش را بالا داد و لبخند بسته بندی شده ای تحویل داد.شانه هایش را بالا انداخت.شعر را دستم داد و در رفت.

خواندم.مکث کردم و بعد کاغذ را مچاله کردم و به طرف در اتاق پرت کردم.داد زدم:"خجالت بکش.نمی گفتی سنگین تر بودی.مگه زورت کردند؟" رو به زنش گفتم جمع کن این شوهرت را.مینا گفت" کشت منو".شوهرش دوان دوان آمد تو.یک عکس دست من داد و گفت:"لطفا این را هم یادتان نرود."بعد به قول خودش زد به چاک.

  ۴۰ روز از آن روزها میگذرد.۴۰ روز است که هر روز میرویم آن تکه شعر و عکس محمد را خیس می کنیم و می خوانیم و می آییم:

   بر مزارم بنویسید

   که آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش

   از اول بنویسید

   که او زاده غم بود و ز غمهای جهان گشته فراموش 

آرشیو

بعد از آن شب

سالها پیش یک جایزه ی داستان نویسی برنده شدم.نفر دوم.اسمش چای تلخ بود.شبی که داستان را نوشتم خوب به یاد دارم.هوا آن قدر سرد بود که بشود از تویش یک داستان گرم بیرون کشید.یک نفر هم آن بیرون آکاردئون می زد و الهه ناز می خواند.یک فنجان داغ از همان مایع نوشیدم و یقه ی پالتویم را بالا کشیدم و توی حیاط شروع کردم به نوشتن.

یک نفر بیاید

 "آی مردم.یکی بیاید جواب زن و بچه ی این ها را بدهد." یادت می آید این جمله را کجا شنیدیم؟هر که یادش نباشد کامران خوب به یاد دارد که میان هق هق هایش میان گزارش سقوط هواپیمای خبر نگار ها می گفت که آی مردم...
خیلی وقت بوداین جمله را فراموش کرده بودم.تا آن شبی که وسط خواب و بیداری موبایلم زنگ خورد.هم می شنیدم و هم نمی شنیدم که همکارم می گفت توی فلان منطقه تظاهرات شده.مردم توی خیابانها ریخته اند و فلان فروشگاه و فلان بانک و فلان بانک و فلان پمپ بنزین را غارت کردند و به آتش کشیدند و ...چند تیر هوایی.
 رگبار هوایی؟
 نمی دانستم که پیشانی محمد آسمان است.هیچ کداممان نمیدانستیم.تلویزیون باجه های تلفن را نشان می دهد که از جا در آمده اند و با کمی صداقت بیشتر چند اتوبوس داغان شده را.شاید باجه های تلفن نمادی از پسر های تیر خورده است.یا پسر 23 ساله ای که رهگذر از آن جا می گذشته و تازه ده دقیقه بود که از سر کار بر گشته بود و گرسنه ی گرسنه.
 تیر های هوایی چه راحت از این دنیا سیر سیرش کردند.
 یکی بیاید جواب مینای محمد را بدهد.
یکی بیاید جواب زن و بچه ی همه ی محمد ها را بدهد.

کلمه های هاله دار

مثل مجری خبر

   اول خیلی بی سر و صدا می آمد و میرفت. آنقدر دوست داشتنی و زیبا بود که همه پشت قاب خانه شان به تماشایش می نشستند و چشم ازش بر نمی داشتند.
    گاهی روز ها در انتظارش مینشستند و نمی آمد . دوتا دوتا 4 تا میکردند و میگفتند فردا می آید یا هفته ی دیگر یا شاید امشب ولی بازی گوش تر از این حرف ها به نظر میرسید.زمانی که منتظرش بودند نمی آمد و وقت هایی که احتیاجی نبود می آمد و همه را هیجان زده میکرد.  
 من هم از این قاعده مستثنی نبودم.نازو ادایش بیشتر از همه برای من بود. بعضی شب ها بی خبر به اتاقم می آمد. با ترس نگاهش میکردم و اضطراب وجودم را پر میکرد ولی وقتی حرف میزد من هم پا به پایش حروف هارا کنار هم میچیدم و صفحه ی صورتم خیس میشد.
عاشقش شدم.گفتم هر چه تو بگو یی و او این "هر چه تو بگویی "را گرفت وکشید و کشیدتا به یک خط صاف تبدیل شد.بعد رویش نشست و پاهایش را تکان داد. (مثل مجری خبری که روی میز مینشیند).نگاهم کرد.آن قدرکه وقتی جلوی آینه رفتم فکر کردم آینه اشتباه کرده و به جای تصویر من او را نشان میدهد.دیگر خودم حرف نمیزدم . او میگفت و من پانتومیم بازی میکردم .بازی قشنگی بود. پشت خطی خواست که هر وقت او(یا شایدمن)آمد آرزو کنیم که همیشه بیاید.
 این دعا با ما ماند و من هر وقت او(یا شاید ...)را میدیدم میگفتم دعای من و پشت خطی را مستجاب کن.
هیچی نمیگفت...
می آمد و میرفت ولی من با کلمه های پشت خطی بازی میکردم .سرم را بالا نمی آوردم تا او را ببینم . آمد و رفت... و دعا بین من و او و پشت خطی گم شد.
 من از یاد برده بودم چیز های گم شده را باید پیدا کرد چون جایی به آن احتیاج پیدا میکنیم. او هم رفت و با خود دعای گم شده ی ما را برد.
سرم دارد می ترکد.میخورم زمین. موش ها دورم جمع شده اند.
موش ها ...

***
حالم از این جا بهم میخورد.پشت خطی سکوت کرده و گاهی لبخندی میزند که بیشتر عصبی ام میکند.از این جا میروم.(این را من میگویم). میگوید برو.حتی تعارف نمیکند که بمانم.

***
 یادم نمی آید از کجا شروع شد...

***
ساعت 22 تو را یاد چه می اندازد؟دیشب توی اتاق بودم.چراغ اتاقم خاموش و روشن شد.یک صدا در گوشم پیچید.یک دعا در گوشم پیچید.پسر بچه ی ده ساله ای در کوچه بلند میخواند"باز باران/با ترانه" من همراهش میخواندم:"باز باران /با ترانه"
 پنجره را باز کردم و باران دعایم را به داخل اتاق پرتاب کرد.خودش پرده را به شدت کنار زد و داخل اتاق پرید و من به یاد آوردم آن دلهره و اضطراب فراموش شده را.
پنجره را بستم.در را هم...تا باران و دعا در اتاقم بمانند و دیگر گم نشوند.
 آن قدر در اتاقم ماندم که مادرم صدایم زد:"باران؟شام حاضر است"

مهمان

ببخشید...؟

همین سطر ها

دقیقا دو روز طول میکشد تا یک کتاب را بخوانم. بعد از آن مراسم خاصی در پیش دارم. 

مامانم خیالش راحت است که با این کتاب ها دیگر سراغ او نمی روم و غر نمی زنم. (همین برایش  کافی است گرچه من کلا آدم غر غرویی نیستم) 

یک روز لباس بلندم را که دامنی چین دار داشت تنم کردم. قابلمه را از آشپزخانه آوردم و (آن موقع مامانم نبود) وسط اتاقم گذاشتم .قابلمه را دمر کردم و رویش ایستادم. دستم را بالای پیشانی ام گرفتم و با دقت به تاقچه ی اتاق نگاه کردم و با صدای بلند گفتم "می خواهم کوه های آلپ را ببینم" 

از کودکی من همین سطر ها باقی مانده است. (این را مادرم می گوید که آن روز من را یواشکی تماشا می کرده است)

اولین شب آرامش

    خوابم می آید.آن قدر خسته ام که فکر میکنم وسایلم هم به خواب احتیاج دارند.موبایلم را خاموش کرده ام . سیم تلفن را کشیده ام.حتی خودم هم خاموش شده ام.

می خواهم همین جا روی شن های ساحل بنشینم و گودال بکنم.گودالی به اندازه ی چند اژدها که بتوان آن ها را در آن خاک کرد.قبل از این که به دریا پناه ببرم چند کابوس دیدم؟به دریا نگاه می کنم.شاید به اندازه ی قطر های دریا.چند بار کابوس هایم به واقعیت تبدیل شد؟شاید به اندازه ی ...

    یک نفر اصرار دارد که به دریا پناه ببرم.شاید خوابیدن روی آب دریا

به کمک جلیقه کمی از خستگی ام کم کند.واقعا می شود چند اژدها را در گودال خاک کرد؟

   شاید باید تمام این جمله های نا مفهوم را دور بریزم و از اول تعریف کنم.کدام اول؟از هر جا که فکر می کنم اول یک چیزی است.دستهایم را زیر سرم می گذارم و با آرامش به آسمان خیره می شوم و فکر می کنم آن هایی که می میرند توی عجب آبی ای غرق می شوند.موج آرام و کوتاه آب من را کمی بالا می برد و بعد پایین و آرام تر از موجش با حرکت های کوتاه من را پیش می برد.پیش می برد و تک تک ابر های قیچی خورده را جلوی چشمانم می رقصاند.آن ابر چه قدر شبیه دختر است.

انگار چیزی در دست گرفته است.مثلا حلقه ی خیسش. معلوم نیست چند وقت است که به آن نگاه می کند.احتمالا حجمی از خاطره را در دست گرفته است.خاطره هایی شاید شیرین.روزهایی را به یاد می آورد که تنها نبود.خنده ام می گیرد.

    شاید به خاطره هایی نگاه می کند که نتیجه دست کم گرفتن صفت های شیطان بوده است.

    شاید...جریان آب نمی گذارد بیشتر از این طالعش را ببینم.

    آن یکی مثل ماهی برش خورده است.پس در آسمان چه می کند؟آن باید الان در این آب کنار من باشد نه آن جا.کنار ابر هایی

که بعضی هایشان فقط شبیه ماهی هستند.شعری را به یاد می آورم  که جایزه اش کوچکتر از خود شعر بود: طوفان هم که بیاید/ نوح من و تو را با خود نمی برد/ماهی ها/ بیرون کشتی زندگی می کنند/

   من ماهی نیستم.ولی اگر بخواهم بیرون کشتی باشم  چه کسی را باید ببینم؟کشتی ای که در آن هر کس یک جور حرف

میزند و هیچ کس زبان من را نمی فهمد بمانم که چه؟

   چشمهایم را میبندم و فکر می کنم که خدا را شکر در کشتی نوح هر کس برای خود جفتی داشت.من؟...

   موج دریا آن قدر آرام من را بالا و پایین و پیش می برد که حس می کنم بال در آورده ام و پرواز می کنم.

   یک نفر باجیغ جیغ چند قطره آب روی صورتم می پاشد.جلیقه ام کمی زیر آب می رود.کنترلم را از دست نمی دهم.چشمهایم

را باز می کنم و با چشم بدون چرخش صورت به دنبال مزاحم می گردم که قبل از آن چیز دیگری پیدا می کنم.آتش آن هم در آسمان.آتش سفید.دستهایم را باز می کنم و روی آب لم می دهم و از فکرم می گذرد آتشی که از ابر درست شدهباید هم بی خطر باشد.به جز این تنها آتشی را که شنیده ام این قدر بی خطر باشد قصه ابراهیم بود.چشمهایم تار می شوند.از این آتش ها که به گلستان تبدیل شوند.ندیده ام. می بینم؟

   یک نفر آن طرف تر ماهی گیری می کند.ما هی ها چرا قلاب را گاز می گیرند؟آن قدر گرسنه اند که حاضرند بمیرند؟آن ها هم در آبی ای که رو به روی من است غرق می شوند؟

    نفس عمیقی می کشم و چشمهایم روی هم میروند.دو قطره اشک از چشمهایم سر می خورند.آب آرام آرام من را پیش میبرد.کجا؟ شاید قرار است در آبی ای غرق شوم.یک نفر جیغ می کشد و آب روی صورتم می پاشد.آب آرام آرام دیگر به صورتم نمی رسد.یک نفر آن طرف تر قلاب ماهی گیری را رها می کند و به سمتم می دود.ولی من خواب خوابم.عجب آبی ای.

شب نوشته

 بیکاری داستان می نویسی؟بیکاری تو تاریکی شب بدون این که  ببینی کجا داری مینویسی می نویسی؟یه وقت رو سر من ننویسی؟اصلا بیکاری؟این خل بازی ها چیه؟بگیر بخواب.حالا که چی بشه؟نه.واقعا که چی بشه؟اصلا خودت می فهمی چی داری می نویسی؟نگاه کن تو رو خدا.ترکه میره تو لوله اتل متل توتوله گفتم خستگیت در بیاد.واااااااااااااای حوصله م سر رفت.اصلا ببینم؟چی داری می نویسی؟اااااااااااا؟

چرا هر چی من می گویم می نویسی؟ننویس دختر.می گویم ننویس...